بابام منو گذاشت جلوی در مدرسه و خودش رفت. من موندم و یه حیاط بزررررررررررررررررگ و یه عالمه بچه قد و نیم قد!
منم که تا حالا وسط اونهمه آدم تنها نبودم بغض کرده بودم و وسط حیاط مدرسه راه میرفتم و مات و مبهوت دور و برمو نگاه میکردم!
معلم اول دبستانمون رو هیچوقت یادم نمیره که اون ۲۰های خوشگلش تنها انگیزه بیست گرفتن واسه بچه های ۷ساله ای بود که هنوز فرق ۲۰ و ۱۰ رو نمی دونستن!
اینکه یادم رفت به مامان بابام بگم کارنامه ترم اولم رو کی میدن!(انقد که از همون اولش به درس و مدرسه اهمیت میدادم!
)
معلم دوم دبستانمون که اگه نمره ات ۱۰ هم می شد وامیسوندت جلوی میزش و تا هر ۱۰ نمره اشتباهت رو درست نمی کردی و نمره ات ۲۰ نمی شد نمیذاشت بشینی!!
چهارم دبستان که دست راست معلممون شکست و انقد مجبور شد به خاطر ما با دست چپش بنویسه که آخر سال تصمیم گرفته بود از اون به بعد دیگه کلا با دست چپ بنویسه!
روزای خوبی که تو راهنمایی داشتم
دوم راهنمایی که بودم دکه ای سر کوچه مدرسمون هر روز صبح ساعت شش و نیم یه مشتری داشت که می گفت:سلام یه خبر ورزشی بدین(فهمیدین مشتریه کی بود؟!) بعدش هم که دوستم مریم میومد شروع میکردیم به تحلیل فوتبالهای شب قبل!
سوم راهنمایی و امتحانهای مثلا مهم نهاییش! تا حالا فقط سر امتحانها برگه عوض نکرده بودم که خدا قسمت کرد سر امتحانهای نهایی سوم راهنمایی برگه هم عوض کردم!
آخرین امتحانمون حرفه و فن بود و چون از روز قبلش جام جهانی شروع شده بود من فقط یه فصلشو خوندمو رفتم سر جلسه امتحان!که البته دوستان هم لطف داشتنو به خاطر همه تقلبایی که تو طول امتحانا بهشون رسونده بودم یه ۱۰ نمره ای بهم رسوندن که من ۲۰ بشم!
و دبیــــــــــــرستان که به نظرم بهترین دوران زندگیه
حتی با لحظه های با طعم کنکورش!
درس نخوندنا، تقلبای تابلومون، اینکه سر کلاس یه دور جزء سی ام قرآن رو دوره میکردیم که معلم ازمون درس نپرسه!
، جلوی چشم معلم سر کلاس آهنگ گوش کردنا (اونم دو نفری!)،سر کلاس خوراکی خوردنا(این یکی از تفریحات سالم منو محیا دوستم سر کلاس بود!
)، سر کلاس ریاضی از مهمونی دیشب حرف زدن، استرس شبای امتحان،امتحان کنسل کردنا، اینکه ۵ دقیقه به امتحان مونده بود و ما اگه یک ساعت دیگه هم میخوندیم نمی رسیدیم کتابو تموم کنیم!!!منم همیشه به دوستام میگم ما روز قبل کنکور داریم میگیم وااااااااااااااااااای من هنوز درسای پایه ام تموم نشده!!!
هر وقت معلما میخواستن سر کلاس به کسی زنگ بزنن و موبایلشون آنتن نمیداد بچه ها بهشون میگفتن خانوم بیاین ته کلاس خوب آنتن میده!!
و ...............مسخره کردن معلمای بیچاره که به نظرم یکی از جذابیتهای مدرسه است
تو سرویس و داد زدنامون!یه موقعهایی میشد ۵ نفری با هم داد میزدیم(سرویس نبود که تیمارستان سیار بود!)بیچاره رانندمون چه اعصاب فولادینی داشت!
صبحها موقع رفتن ((یک صبح یک سلام)) و صدای پرانرژی بنفشه رافعی و بعدازظهرها موقع برگشتن ((نشونی)) و صدای پرامید مهران دوستی
هر وقت هم رادیو جوان یه آهنگی میذاشت که من دوست داشتم رانندمون صدای رادیو رو بلند میکرد و میگفت:هیس!صدف خانوم میخواد آهنگ گوش کنه!
یادش به خیر
و حالا امسال.............پیش دانشگاهی
خدا رو شکر تا حالاش که خوب بوده
ولی این احساس بد با هممون هست که فقط تا هفت هشت ماه دیگه دانش آموزیم!!
می تونیم پشت میز و نیمکتایی که ستون فقراتمون رو تاب دادن بشینیم، از یه ربع بعد شروع کلاس دقیقه شماری کنیم که زنگ تفریح کی میخوره، کل زنگ تفریح جلوی بوفه از سر و کول هم بالا بریم و آخر هم وقتی رسیدیم اون جلو تصمیم بگیریم هیچی نخریم(این از عادات پسندیده خودمه)،زمستونا تو حیاط راهنماییهامون آدم برفی درست کنیم و وقتی کامل آب شد واسش فاتحه بخونیم، زنگ تفریحها ۱۰ نفری بشینیم وسط حیاط و هممون در آن واحد با هم حرف بزنیم و هیشکی نفهمه بقیه چی میگن!، منم همش به عنکبوتا و گربه های تو حیاط مدرسه نگاه کنم و غر بزنم که اینجا مدرسه که نیست جنگله!!
امسال آخرین سالیه که قراره برم مدرسه
نمی دونم چرا احساس می کنم امسال مثه همون دختر بچه ۷ ساله ای که از مدرسه هیچی نمی دونست ذوقو شوق مدرسه رفتن دارم
دلم برای مدرسمون خیـــــــــــــلی تنگ شده
حتی با اینکه همش دو هفته است که تعطیل شدیم
حتی با اینکه می دونم یه سال خیــــــــــــــلی پرکار و سخت در انتظارمه!!
اگه حوصله داشتین و تا اینجاشو خوندین ازتون می خوام برام خیـــــــــــــلی دعا کنین
لطفا تو دعاهاتون هم حتما ((رتبه زیر ۱۰۰)) رو قید بفرمایین
خودم می دونم خیـــــــــــــلی زیاده ولی حالا شما بگین
تا سال دیگه
بعد کنکور
یاعلی
آرش کمانگیـــــــــــــر
برف می بارد؛
برف می بارد به روی خار و خارا سنگ.
کوهها خاموش
دره ها دلتنگ
راهها چشم انتظار کاروانی با صدای زنگ ...
بر نمی شد گر ز بام کلبه ها دودی
یا که سوسوی چراغی گر پیامی مان نمی آورد
رد پاها گر نمی افتاد روی جاده ها لغزان
ما چه می کردیم در کولاک دل آشفته دمسرد؟!
آنک آنک کلبه ای روشن
روی تپه، روبروی من ...
در گشودندم
مهربانی ها نمودندم
زود دانستم،که دور از داستان خشم برف و سوز
در کنار شعله آتش
قصه می گوید برای بچه های خود عمو نوروز
((...گفته بودم زندگی زیباست
گفته و ناگفته ای بس نکته ها کاینجاست
آسمان باز
آفتاب زر
باغ های گل
دشت های بی در و پیکر؛
سر برون آوردن گل از درون برف
تاب نرم رقص ماهی در بلور آب
بوی خاک عطر باران خورده در کهسار
خواب گندمزارها در چشمه مهتاب
آمدن،رفتن،دویدن
عشق ورزیدن
در غم انسان نشستن
پا به پای شادمانی های مردم پای کوبیدن؛
کار کردن،کار کردن
آرمیدن
چشم انداز بیابانهای خشک و تشنه را دیدن
جرعه هایی از سبوی تازه آب پاک نوشیدن
گوسفندان را سحرگاهان به سوی کوه راندن
هم نفس با بلبلان کوهی آوازه خواندن
در تله افتاده آهوبچگان را شیر دادن
نیمروز خستگی را در پناه دره ماندن؛
یا شب برفی
پیش آتش ها نشستن
دل به رویاهای دامنگیر و گرم شعله بستن ...
((آری آری زندگی زیباست
زندگی آتشگهی دیرنده پابرجاست
گر بیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست
ور نه خاموش است و خاموشی گناه ماست.))
ادامه دارد .......
پـــــــرده اول:
میم مثل مادر
کاشکی می شد بهت بگم چقدر صداتو دوست دارم
چقدر مثه بچگیام لالاییاتو دوست دارم
سادگیاتو دوست دارم
خستگیاتو دوست دارم
کاشکی رو طاقچه دلت آینه و شمعدون می شدم
تو دشت ابری چشات یه قطره بارون می شدم
کاشکی می شد یه دشت گل برات لالایی بخونم
یه آسمون نرگس و یاس تو باغ دستات بشونم
بخواب که می خوام تو چشات ستاره هامو بشمرم
پیشم بمون که تا ابد دنیا رو با تو دوست دارم
دنیا اگه خوب اگه بد
با تو برام دیدنیه
باغ گلای اطلسی
با تو برام چیدنیه
مــــــــــــادر
پـــــــرده دوم:
مــــــــــــــــــادر
گویند مرا چو زاد مادر
پستان به دهن گرفتن آموخت
شبها بر گاهواره من
بیدار نشست و خفتن آموخت
دستم بگرفت و پا به پا برد
تا شیوه راه رفتن آموخت
یک حرف و دو حرف بر زبانم
الفاظ نهاد و گفتن آموخت
لبخند نهاد بر لب من
به غنچه گل شکفتن آموخت
پس هستی من ز هستی اوست
تا هستم و هست دارمش دوست
پـــــــرده سوم:
فاطمه فاطمه است
...خواستم بگویم که
فاطمه مادر حسنین است
دیدم که فاطمه نیست.
خواستم بگویم که
فاطمه مادر زینب است.
باز دیدم که فاطمه نیست
نه،این ها همه هست و این همه فاطمه نیست
فاطمه ، فاطمه است.
پـــــــرده چهارم:
مهر علی و زهرا
پـــــــرده پنجم:
چند حدیث
-
حضرت محمد (ص):
فاطمه عزیزترین آدمیان نزد من است -
حضرت زهرا (س):
بهترین شما کسی است که در برخورد با مردم نرم تر و مهربان تر باشد و ارزشمندترین مردم کسانی هستند که با همسرانشان مهربان و بخشنده اند. -
-
حضرت محمد (ص):
فاطمه سرور بانوان بهشتیان است. -
به طور حتم، فاطمه، پاره تن من است; آن چه که او را بیازارد، مرا مى آزارد
پـــــــرده ششم:
به یادشون باشیم
خیلی خوبه که بعضی روزها تو سال هستن که به یادمون میندازن چه گنجهایی تو خونه هامون داریم.نمونه اش *روز مادر* هست.
اما چه خوبه تو این روز قشنگ به یاد اون بچه هایی هم باشیم که سهمشون از کلمه م-ا-د-ر فقط یه سنگ قبر سرد تو بهشت زهراست!
همگی لطفا همین الان برای شادی روح مادرایی که بینمون نیستن یه صلوات
پـــــــرده هفتم:
و حالا تو پرده آخر می خوام یه تبریک از ته دل به یکی از فرشته های خدا بگم که از قضا جاش تو آسمون نیست
اما از مهربونی هاش
از نور وجودش
و از پاکی اش
می شه فهمید که یه فرشته است.
می خوام روز ((مادر)) رو به مامان عزیز خودم و همه مادرای عزیز دیگه تبریک بگم
یه جمله کلیشه ای هم هست که من هر چی فکر کردم دیدم واقعا نمی شه به جاش جمله دیگری رو به کار برد!
ایشالا مامان عزیز خودم و همه مادرای عزیز دیگه سالهای سال زنده باشن
سایه اشون بالای سر بچه هاشون باشه
و مثل خورشید تو زندگی بچه هاشون بدرخشن
